Być może kojarzące się z jedną osoba słowa znaczą zupełnie co innego. O ile rzemieślnik jest odtwórczą, tak artysta tworzy swoje dzieła na podstawie własnej koncepcji, która wypracował sobie sam. To nadaje jego tworom niepowtarzalny, unikatowy charakter. Ten twór, w techniczny sposób możemy nazwać końcowym efektem określonego procesu twórczego. Artysta może wykazać się w wielu dziedzinach, a wśród nich znajdą się takie jak: architektura, rzeźba, sztuka użytkowa, fotografia, złotnictwo, grafika, malarstwo. Jego twory nazywamy po prostu wyrobami artystycznymi. Pomińmy tu kwestię literatury, muzyki czy teatru i pomyślmy o sprawach bardziej przyziemnych, ale równie istotnych – o wspomnianych wyrobach artystycznych. Aby coś, co stworzy człowiek było wartościowe, musi być jedyne w swoim rodzaju. Powielane tysiące razy wzory filiżanek, biżuterii, ceramiki, zegarów, figurek, mebli, szkła i witraży szybko tracą urok. Odtwarzaniem zajmuje się rzemieślnik. Aby móc skopiować jakiś wzór, najpierw musi stworzyć go człowiek z artystyczna duszą. W większości wyroby artystyczne są robione ręcznie, z precyzją ogromną starannością o każdy szczegół. Dzięki niemu zawsze na sklepowych półkach znajdziemy unikat, który będzie świetnym prezentem na ślub, osiemnaste urodziny, chrzest, imieniny czy jubileusz.

Kute w kamieniu, lepione z gliny, zdobione z metali rękodzieła były przez starożytnych tworzone w dwóch celach. Pierwszy, i chyba najważniejszy, powód był taki, że wykonywane ręcznie ozdoby były oddawane ku czci bogów czy cesarzy. Artyści greccy budowali swoje warsztaty przy świątyniach. Zdarzało się bardzo często, że swoje pracownie rzemieślnicy stawiali przy pałacach władców. Obok rzemiosła dla bogów i władców istniał inny rodzaj wykonywanego rękodzieła. Było to rzemiosło wolne. Artyści mieli swoje pracownie w domach, a wykonane wyroby artystyczne sprzedawali zwykle bogatej arystokracji.

Czytaj dalej… »

Kiedy miała 7 lat, dostała od babci pierwszy upominek – figurkę anioła, który stał na biurku obok łóżka dziewczynki. Często patrzyła na aniołka, odbijającego się w stojącym obok lampy lustrze. Dostała od babci jeszcze kilka błyskotek: biżuterię, bardzo cenną, bo jeszcze sprzed wojny, i breloki.

W dniu Komunii założyła najładniejszy komplet – kolczyki i naszyjnik z 1920 roku. Nie lubiła się chwalić, a mimo to koleżanki nie mogły nacieszyć oczu.

- Jej babcia musi być wróżką – powtarzały.

Kiedy zaprosiła przyjaciółki, te oniemiały. Komoda, stół i biurko były ozdobione świecidełkami. Pokój wypełniony był małymi talerzykami, filiżankami i in. ceramikami. Gdzieniegdzie leżały kolorowe szkiełka i małe zegarki. Obok lampy solnej, która stała na szafie, znajdowały się świeczniki w kształcie serpentyn.

- Długo to kolekcjonujesz? –pytały.

- Babcia daje mi prezenty. Co to znaczy kolekcjonować?

- Nie wiesz? Zbierasz wszystkie śliczne rzeczy. A ty masz ich tak dużo.

Dziewczynka nie czekała już tylko na prezenty od babci. Zbierała wszystko. Jej pokój stał się prawdziwym skarbcem, a figurka aniołka, choć już bez jednej ręki i skrzydełka, była tym najważniejszym skarbem.