Kute w kamieniu, lepione z gliny, zdobione z metali rękodzieła były przez starożytnych tworzone w dwóch celach. Pierwszy, i chyba najważniejszy, powód był taki, że wykonywane ręcznie ozdoby były oddawane ku czci bogów czy cesarzy. Artyści greccy budowali swoje warsztaty przy świątyniach. Zdarzało się bardzo często, że swoje pracownie rzemieślnicy stawiali przy pałacach władców. Obok rzemiosła dla bogów i władców istniał inny rodzaj wykonywanego rękodzieła. Było to rzemiosło wolne. Artyści mieli swoje pracownie w domach, a wykonane wyroby artystyczne sprzedawali zwykle bogatej arystokracji.

W lepszej sytuacji byli rzemieślnicy wykonujący prace, które służyły jako dekoracje wnętrza świątyń lub pałaców, a także jako dary dla gości. Oprócz tego, że byli pod opieką mocodawców i mieli swoich niewolników, w materiały do wyrobu rękodzieł i narzędzia zaopatrywała ich administracja. Artyści wykonywali ozdoby z kamienia, metali, drewna czy tkanin.

Rzemieślnicy wolni byli w gorszej sytuacji. W materiały musieli zaopatrywać się sami. Tylko tych bogatszych było stać na wykupienie niewolników. Pozostałym pomagała rodzina. Z zawodem rzemieślnika była związana tradycja. Ojciec przekazywał warsztat synowi, a ten nie musiał budować nowego przedsięwzięcia od podstaw.

Sztuka starożytnej Grecji osiągnęła doskonałość. Tajemnica tkwi w tym, że artyści specjalizowali się w wąskiej dziedzinie wyrobu rękodzieła. Dlatego starożytna sztuka użytkowa jest tak wyjątkowa i jedyna swoim rodzaju.