Kiedy miała 7 lat, dostała od babci pierwszy upominek – figurkę anioła, który stał na biurku obok łóżka dziewczynki. Często patrzyła na aniołka, odbijającego się w stojącym obok lampy lustrze. Dostała od babci jeszcze kilka błyskotek: biżuterię, bardzo cenną, bo jeszcze sprzed wojny, i breloki.

W dniu Komunii założyła najładniejszy komplet – kolczyki i naszyjnik z 1920 roku. Nie lubiła się chwalić, a mimo to koleżanki nie mogły nacieszyć oczu.

- Jej babcia musi być wróżką – powtarzały.

Kiedy zaprosiła przyjaciółki, te oniemiały. Komoda, stół i biurko były ozdobione świecidełkami. Pokój wypełniony był małymi talerzykami, filiżankami i in. ceramikami. Gdzieniegdzie leżały kolorowe szkiełka i małe zegarki. Obok lampy solnej, która stała na szafie, znajdowały się świeczniki w kształcie serpentyn.

- Długo to kolekcjonujesz? –pytały.

- Babcia daje mi prezenty. Co to znaczy kolekcjonować?

- Nie wiesz? Zbierasz wszystkie śliczne rzeczy. A ty masz ich tak dużo.

Dziewczynka nie czekała już tylko na prezenty od babci. Zbierała wszystko. Jej pokój stał się prawdziwym skarbcem, a figurka aniołka, choć już bez jednej ręki i skrzydełka, była tym najważniejszym skarbem.