W warunkach pol­skich jest to nowy sposób uprawy cebuli, polegający na wysie­wie nasion do gruntu w drugiej połowie lata (sierpień), a zbioru dokonuje się wiosną następnego roku (maj, czer­wiec). Przy tej metodzie upra­wy zbioru cebuli dokonuje się o około 1,5 do 2,5 miesiąca wcześniej niż z siewu wiosen­nego i o około 1 do 1,5 mie­siąca wcześniej niż przy uprawie z dymki wysadzanej wiosną. Najwcześniejsze odmiany cebuli ozimej zaczynają bo­wiem dojrzewać i załamywać szczypior już w końcu maja – początku czerwca, a w lata o wczesnej i ciepłej wiośnie, nawet w połowie maja, zaś na zbiór pęczkowy (do spoży­cia na świeżo z zielonym szczypiorem), nadają się zwykle od początku maja a niekiedy nawet już w końcu kwietnia.

Uprawa ozima nie jest jednak pozbawiona ryzyka związa­nego z wymarzaniem cebuli w mroźne bezśnieżne zimy. Szczególnie niebezpieczne dla zimującej cebuli są okresy ocieplenia pod koniec zimy i  następujące po nich okresy mrozów. W tym czasie pobu­dzone do wzrostu rośliny są bardzo podatne na wymarza­nie. Najlepsze warunki do uprawy ozimej cebuli wystę­pują więc w rejonach o sto­sunkowo łagodnych i obfitych w okrywy śnieżne zimach.

Do uprawy ozimej przezna­czone są specjalne odmiany cebuli należące do odmian dnia krótkiego, tworzące zgrubienia cebulowe przy 12-14-godzinnym dniu. W bada­niach przeprowadzonych w Instytucie Warzywnictwa dużą przydatność do uprawy ozimej wykazały takie odmiany, jak: ‘Hi-Keeper ‘, ‘Keep Well ‘Omega’, ‘Swift’, ‘Glacier’, ‘Wolf’, ‘Amigo’, Aldobo’, ‘Ibis ‘, ‘Elody’. W warunkach dział­kowych w uprawie ozimej można też próbować przeznaczone do wysiewu wiosennego, jak np. ‘Czernia­kowska’ czy ‘Sochaczewska’, należy się jednak liczyć z dużą pośpiechowatością, opóźnie­niem dojrzewania oraz z gor­szym przezimowaniem roślin.

Wymagania agrotechniczne cebuli ozimej co do gleby, przed plonu, nawożenia, ochrony przed chorobami, szkodnikami i chwastami są zbliżone do wymagań cebuli z siewu wiosennego. Gleba powinna być żyzna ale dość przepuszczalna (tak jak cały ogród), aby nie two­rzyły się zastoiska wodne. Cebula bardzo korzystnie reaguje na nawożenie orga­niczne, zwłaszcza obornikiem, który przekopujemy jesienią poprzedniego roku pod przedplon. Przy braku obornika można go zastąpić kompostem lub nawozami zielonymi. Dobrze rozłożony kompost można zastosować w czasie przekopywania grządki po zbiorze przedplonu. Nawozy zielone, takie jak: wyka, peluszka, łubin, facelia czy gorczyca, po uprzednim rozdrobnieniu należy przykopać nie później niż na miesiąc przed wysiewem cebuli. Oprócz nawożenia organicz­nego cebula ozima wymaga też nawożenia mineralnego. Przedsiewnie na 10 m² po­wierzchni należy zastosować np. 400 g Azofoski uzupełnia­nej 200 g superfosfatu potrój­nego i 300 g siarczanu potasu. Ważne jest, aby przed zimą nie przenawozić cebuli azo­tem, gdyż wtedy gorzej zimuje.

Jednym z zabiegów agrotech­nicznych znacznie polepszają­cym zimotrwałość cebuli jest osłanianie agrowłókniną. Włókninę należy rozłożyć na roślinach bezpośrednio przed nadejściem mrozów – w przeciwnym razie, przy braku ochłodzenia może dać efekt odwrotny. Usuwamy ją wiosną po ruszeniu wegetacji. W trakcie wegetacji cebuli, zarówno jesienią jak i wiosną należy nie dopuścić do jej zachwaszczenia oraz w miarę potrzeby ją nawadniać.

Cebulę ozimą uprawia się głównie na zbiór pęczkowy. Część niewykorzystaną do spożycia na świeżo, po doj­rzeniu i załamaniu szczypioru można wyrwać, dosuszyć i wykorzystywać z zaschniętą łuską. Dojrzała cebula ozima po wysuszeniu ma dość mocną łuskę i może być przechowy­wana przez kilka miesięcy.